بازگشت به بانک اطلاعات پایان نامه ها

شماره دانشجویی : 960260794
نام و نام خانوادگي : مريم كمالي
عنوان پایان نامه : کهن گرایی در ساختمایه‏ها و زبان نمایشی در دوره ی پهلوی اول (در گزیده ای از آثار ذبیح الله بهروز، میرزاده عشقی و صادق هدایت)
دانشكده : دانشکده هنر
گروه تحصيلي : نمايش
رشته/گرایش تحصيلي : ادبيات نمايشي
مقطع تحصيلي : کارشناسی ارشد
استاد راهنما (استاد مدعو) : ,
عطاءالله کوپال
استاد مشاور (عضو هیات علمی مرکز) : ,
چكيده : زبان به عنوان بستر انتقال معنا، کلیت متن را بازتاب می¬دهد و به مثابه عنصری ژرف¬ساز و لایه¬آفرین نقشی موثر در کاربردی¬تر کردن متن دارد. در ارائه¬ی این نقش زبانی، نمایشنامه¬نویسان با ترکیبی از هنجارها و هنجارگریزی¬های زبانی که به زیبایی خلق اثر منتهی می¬شد، توجه مخاطبان خود را جلب می¬کردند. توجه به باستان¬گرایی (آرکاییسم) در زبان از جلوه¬های جدی این توجه-بخشی و هنجارگریزی بوده است. مولفان توانسته¬اند با به¬گزینی واژگان کهن و طراحی نحوی آن¬ها، در برجسته¬سازی و آشنازدایی از متن و نوآفرینی در عین استفاده از عناصر کهن موفق عمل کنند. تمایل به این کارکرد زبان، از نخستین نمایشنامه¬های ایرانی تا به امروز قابل جستجوست. در این پژوهش با بررسی سه نمایشنامه¬ی «رستاخیز شهریاران» سید محمدرضا میرزاده عشقی، «پروین دختر ساسان» صادق هدایت و «شاه ایران و بانوی ارمن» ذبیح بهروز، به تشخص¬بخشی ناشی از کارکرد آرکاییک زبان اشاراتی خواهم داشت که در امر تولید متون نمایشی و جذابیت آفرینی¬های هنری بر مبنای به کارگیری واژگان سرمایه¬ای و واژگان برساخته¬ی ذهن نویسندگان موثر بوده است.
كلمات كليدي : کهن¬گرایی، آرکاییسم، زبان، نمایشنامه، سید محمدرضا میرزاده عشقی،صادق هدایت،ذبیح‏الله بهروز
تاريخ دفاع : 1398-08-27